حالا‌هر‌چی

آخرالزمان من است اینجا. به حساب خودم می‌رسم

حتی دیگه به کجا هم نمی‌برد این امید مارا.

هر صبح چشم‌هام رو باز می‌کنم و می‌بینم که زنده‌ام. شاید اگر مادربزرگم بودم یا هر کسِ دیگه‌ای، خدا رو شکر می‌کردم. اما نیستم. می‌فهمین؟ هیچ مادربزرگی نیستم که شب به امیدِ یک‌روز بیشتر خوابیده باشه.

متر من است او، هی نکنیدش

سه سال پیش، پسرک رو اتفاقی تو خیابون دیده بودم. انگار نه انگار که نه سال گذشته بود از آخرین دیدارمون. نه سال از شبی که بابا بی‌هوا سر رسیده بود و پسرک رو تو کمد خونه پنهون کرده بودم. که بوی عطرش تو خونه پیچیده بود و به بابا گفته بودم عطر یاسمن مردونه است. همون شبی که پسرک تا نیمه شب تو کمد بود و برادرش نیم‌ساعت یکبار میومد در خونه و می‌پرسید که هنوز زنگ نزده به تو؟ نگفته کجا میره؟ بعد از اون اتفاق بی‌رحمانه گذاشته بودمش کنار. تصویر صورتی که از ترس عرق کرده بود و دست‌هایی که می‌لرزیدن، ابهت پسرک و دلدادگی منو یکجا کشته بود. اون زمان فکرش رو هم نمی‌کردم که ده سال بعد، من اون کسی بشم که دل داده و پسرک کسی بشه که می‌گذاره و می‌ره. البته نه به بی‌رحمی من، چرا که منِ دلداده نه سال بعد، یاد گرفته بود که کاملا دل نده. حالا دو سال بعد از آخرین دیداره. نشستیم خونه پسرک و خوردیم تا خرخره و پای ساز و آوازیم. عطرِ من یادِ پسرک مونده. زیر گوشم می‌گه بوی دوازده سال پیش رو نمی‌دی اما بوی دو سال پیش، وای از این بوی حالا، از دوسال پیش تا حالا. می‌خوام زیرِ گوشش بگم که این‌بار گذاشتن و رفتن نوبتِ منه، جِر نزنی. نمی‌گم اما.

مثل روزِ تولد، مثل نقطه‌ شروعی که مبنای محاسبه سال‌های رفته است و تخمین سال‌های مونده، معیاری هم باید باشه برای حال‌های رفته. که نشونت بده کدوم حس‌هات بزرگ‌تر شدن و کدوم‌ها آب رفتن. کدوم‌ها مُردن حتی. که سال‌ها قبل چه‌طور دوست داشتی و حالا چطور، چه‌طور متنفر می‌شدی و حالا چه‌طور. که هر سال که گذشته چقدر تمام شدن‌ها باور پذیرتر شدن برات و بی‌ضربه تر و در عین حال، یاد گرفتی که تمام کردن، چقدر لازم نیست. که آدم‌ها رو چه بهتره کمرنگ و پررنگ کنی تا تمام. معیاری باید باشه تا ببینی چه‌قدردورشدی از خودت و چه‌قرد مونده تا بشی خودِ آرمانیت. و پسرک، معیارِ منه. 

یک شب

بارِ جمع و جوری بود کنار یک خیابون ساحلی و از شمایل آدم‌ها می‌شد فهمید که محله داغونیه، همین‌طور از آهنگ‌ها. خبری از موزیک‌های به‌روز نبود و هرچی بود، آهنگ‌های هفت و هشت ترکی بود که صداشون به زور از لابه لای جمعیتی که هم‌خونی می‌کردن شنیده می‌شد. پسر چندبار دستم رو گرفت و کشیدم به میدون رقص که از سرِ کوچکی بار پر بود از آدم‌های مستِ خیسِ عرق و چسبیده به‌هم. از عرق آدم‌ها چندشم می‌شد و از پسر هم ،اما رسم ادب این بود که برقصم. دستِ آخر خستگی رو بهونه کردم و بطری به دست خزیدم گوشه تاریکی از بار، کنارِ یک زن و مرد حدودا پنجاه ساله. تنیده بودن در هم. مرد شلوار جین زاپ دار تنگ پوشیده بود و تیشرت یقه هفتِ سفید. شکمِ بیرون زده از زیرِ لباس و گردن و سینه چروک‌ش حالم رو بد می‌کرد. زن هم با اون با آرایش تند و سینه‌های پلاسیده بیرون زده از یقه باز، کمتر از مرد زننده نبود، و شاید همین تلاش ناشیانه برای جوان نمایی‌شون بود که اینطور جلب توجه می‌کرد. زن و مرد کم کم از خلوت بیرون رفتن و اول میدون رقص و بعد روی صندلی و دستِ آخر روی میز، شروع کردن به رقصی که کم از سکس نداشت. کمی نگاه کردم و بعد به خودم گفتم  حالاست که پسر حالش خراب بشه و بیاد سراغم که دوباره رقص. از بار زدم بیرون و نشستم کنار ساحل. چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که زن و مرد هم اومدن. هر دو مستِ مست. مرد شروع کرد چیزهایی رو به ترکی بلغور کنه وهم‌زمان دستم رو گرفته بود و محکم می‌کشید و زن نشسته بود لب آب و قهقهه می‌زد.مهربون به نظر می‌رسیدن اما ترسیده بودم. مرد دستم رو ول کرد و دوید سمت خیابون، وقت زدن به چاک بود اما در یک چشم به‌هم زدن زن بلند شد و دوید توی آب.  مرد رفته بود و زبون زن رو بلد نبودم که بپرسم تا کجا می‌خواد بره جلو. اونقدر مست بود که بی‌خیال فرار شدم و دویدم دنبال زن که پسر سر رسید. منو که تا زانو تو آب بودم برگردوند به ساحل و رفت دنبال زن که تا شونه توی آب بود و زنِ مستِ قهقهه زن رو کشون کشون برگردوند. به ترکی چیزهایی گفتن و خندیدن و پسر گفت که زن داره بهش می‌گه نامزد قشنگی داری. منو می‌گفت. خندیدم و گفتم بگو نامزد نیستیم. گفت ولش کن و خندید . زن خنده کنان باز زد به آب و پسر رفت دنبال زن و مرد هم برگشت. مرد گل خریده بود، یک دسته برایِ من و یکی دسته برایِ زن. گل رو داد به پسر و به ترکی گفت برای نامزد قشنگ‌ت گل خریدم. همه خندیدیم اما ترس هنوز از من برنگشته بود، هنوز پاهام می‌لرزیدن. خندیده بودیم اما هنوز تصویر مرد مستی که دستم رو می‌کشید و خیابونی که پر از مردهایِ مستِ لندهور بود و زنی که تا شونه تو آب بود جلوی چشمم بود. چند قدم فاصله گرفتم وبهت‌زده ایستادم  رو به دریا.  پسر برم گردوند به جمع و دست انداخت دور گردنم ، با زن و مرد ترکی حرف زد و هرازگاهی گونه‌ام رو با پشت انگشت نوازش ملایمی کرد. نوازشش زبون ترکی نبود که نفهمم، زبون بدن بود و به دور از هر شهوتی می‌گفت نترس، من هستم. فکر کردم که هر کجای دنیا باشم این زبون رو می‌فهمم. دیگه نه ترسی بود و نه چندشی. من بودم و امنیتی که دست پسر داده بود. با خودم فکر کرده بودم که چه تلخ و چه شیرین که برایِ خودم بس نیستم. به پسر گفتم برو، من چند دقیقه دیگه میام. پسر رفت و ترس برگشت، خواستم برگردم که مرد با ایما و اشاره خواست دو دقیقه پیش زن بمونم تا بره و برگرده. رفت و برنگشت. نیم ساعت گذشت و بر نگشت تا پسر اومد دنبالم. برای زن تاکسی گرفت و زن رفت و منو نشوند کنار ساحل.  پرسیدم زن و شوهر بودن؟ گفت چه فرقی می‌کنه. گفتم رفتارشون کنجکاوم کرد. گفت کنجکاوی‌ت جا نداره. راست می‌گفت. گفتم فرهنگ اینجا برام غریبه، به دید شما این زن چه‌جور زنیه؟ گفت زنِ خوبیه. شرمنده پسر شدم. شرمنده زن هم. من با تمام ادعای قاضی نبودنم پیِ جورِ زن رو گرفته بودم و پسرِ بزرگ شده تبریز، بی هیچ ادعایی قاضی نبود. دست پسر رو گرفتم و برگشتیم پیش بچه‌ها. مرد روی همون میز زنِ دیگه‌ای رو می‌بوسید. از دو دقیقه بعدی که قرار بود برگرده ساعتی گذشته بود.  

سوتین من کجاست؟

تعریف کرد که یک‌بار کنار استخر عرق خورده بودن. آفتاب و آب و عرق دست به دست داده بودن و کارش کشیده بود به گلاب به روی شما. دوستاش شسته بودنش و لباس تمیز تنش کرده بودن و خوابونده بودنش و بعد، نیم ساعت یک‌بار بیدار میشده و خودش رو می‌رسونده به جمعیت و مستِ مست داد می‌زده: سوتین من کجاست؟ سوتین منو بدین ممه‌هام آویزونن. حالا سوتین کجا بوده؟ تن‌ش.

من؟ همه خندون، همه گردش همه تفریح، همه آدم‌های زیبا کنارم و من کنارشون در زیباترین حالت‌م اما اون زیر، در واقعیت زندگی، پرم از ممه‌های آویزون. ممه های آویزونی که جا خوش کردن پس و پیش ذهنم و وسط قهقهه‌های مستی و سرمستیم، نهیب می‌زنن که هی، حواست هست؟ ما آویزونیم، ما زشت و بدریختیم و هستیم. بالابری، پایین بیای، رقصی چنان میانه میدان هم که کنی، یادت بیفته که همیشه این زیر نخواهیم موند، که یکروز، یکجا، یک نفر به همه خواهد گفت که فلانی؟ می‌دونستی ممه‌هاش خیلی آویزونن؟

گمان نکنم تنها باشم، همه ما پشت همه جذابیتمون گره‌ای داریم، گره‌هایی داریم، خانواده‌ای متلاشی، عقده‌ای شخصی، حافظه‌ای  ترکیده، دانشی که واقفیم به نداشتنش، عشقی شراکتی، اعتماد به نفسی کم، همه ما پریم از ممه‌های آویزون و در نهایت، نظر مرا بخواهید، همین لباس زیباست نشان آدمیت. برای من آدم‌ها همینن که میخوان به نظر برسن. شما هم بکوشید عظمت در نگاه‌تون باشه. 

از پایِ لرزش

بالاخره دل رو زدم به دریا و رفتم آزمایش دادم. چندماه گذشته مدام به ایدز فکر کردم. هر از گاهی  شب‌ها خوابم نبرد از فکرش.با هر تغییر کوچکی در بدنم  ایدز می‌اومد جلوی چشمم. جوش، ایدز.برفک دهان، ایدز. گلودرد، ایدز. درد مفاصل ناشی از چهارده ساعت نشستن، ایدز. دیروز به خودم گفتم جهنم. آزمایش می‌دم. زنگ زدم آزمایشگاه پرسیدم جواب آزمایش چند روز طول می‌کشه که آماده بشه. خانوم پشت خط خیلی بداخلاق بود، فکر کردم از خواب بیدارش کردم، گفت چهارشنبه. گفتم زودتر نمی‌شه؟ گفت اگر امروز تشریف بیارین فردا. گفتم امروز تشریف میارم و زدم زیر خنده که هه هه، تاحالا کسی بهتون گفته بود تشریف میارم؟ خندید و گفت تشریف بیارین. شالم‌ام رو پیچیدم دور سرم و گفتم بگذار یک سیگار بکشم بعد. کشیدم. شالم رو محکم کردم و بیست و دو بار «یا حبیب » گفتم و به خدا گفتم که خدایا، تصمیمت رو بگیر، فردا که جواب آزمایش رو بگیرم دیگه نمی‌تونی عوضش کنی، بی‌زحمت اگر مبتلا شدم همین حالا تجدید نظر کن و بیا بین خودمون حل‌ش کنیم. نذر هم کردم مختصری. هندزفری رو چپوندم توی گوشم و راه افتادم. فکر کردم به خانم بداخلاق بگم تشریف آوردم و کمی بخندیم و استرسم کم شه و باز به خودم گفتم که نه، تابلو نکنم بهتره، بذار کمتر قیافه‌ام یادش بمونه شاید زبونم لال مثبت بود و شایدتر که بعدها مهمونی‌ای جایی دیدم‌ش. اما تابلو کردم و انقدر سوال پرسیدم که عمرا هیچ‌وقت یادش بره. وقت آزمایش خانومه ازم پرسید رابطه پر خطر داشتی؟ یاد یک پست قدیمی از یک وبلاگ قدیمی افتادم. خواستم بگم بله هفته پیش با یک گودزیلا خوابیدم. خنده‌م گرفت، نگفتم. گفتم نیدل استیک شدم. یاد یک پست دیگه افتادم» شش ماه اخیر رابطه پر خطر داشتید؟ خیر. یک‌سال اخیر چی؟ خیر. می‌خواید بکنمتون؟ بله ممنون» دوباره خندیدم. خنده‌های هیستریک و حتما خانومه درک می‌کرد. آزمایش دادم و بیرون که اومدم گفتم زنگ بزنم به خرس بلکه حالم بهتر بشه و نزدم، می‌زدم فردا زنگ می‌زد ببینه چی شده و منم که صادق و خرس هم که بدترین گزینه برای دونستن رازِ آدم. اصلا آدم رازش رو پشت درِ توالت عمومی میدون ونک با ذکر کامل مشخصات فردی بنویسه اما به خرس نگه. نه تنها راز دار نیست که حتی به بهترین شکل راز رو چماق کرده و در فرصت‌های مناسب توی سرِ آدم می‌کوبه. حالا چرا من رازهام رو به خرس می‌گم؟ چون باهوشه و حداقل وقت گفتن می‌دونم که داره می‌فهمه و معمولا هم می‌دونه کجا گوش کنه و کی پند بنده و راه‌کارهاش هم انصافا خوبن. اما در این مورد کدوم راهکار؟ مثلا بگه شلغم بخور برات خوبه؟ نو وی. تمام امروز رو استرس داشتم. خداشناسی شده بودم که نگو. از منشی پرسیدم جای خاصی هست که نذر کنی و همیشه جواب داده باشه؟ گفت پسرخاله پسرِ برادرم. هشت سالشه و پولدار هم هستن اما جدش سنگینه. من هرچی نذر کردم حاجت گرفتم. هیچ به نظرم منطقی نرسید اما آدم مستاصلِ مضطرب که منطق نداره. اینجا هم نذر کردم. گفته بودن جواب ساعت سه آماده میشه و من ساعت دو آزمایشگاه بودم. جواب حاضر بود و دوصد شکر که منفی بود. حالا من آدم سالمی هستم که صدو شصت هراز تومان پول آزمایش داده و همین حدودها هم به خدا بدهکاره اما شکر. آدمی هستم که شب‌ها قراره راحت بخوابه.  

کجا دانند حال ما، سبک‌بالان ساحل‌ها

خفیف از حوالی ناف شروع میشه و پخش میشه و هر چه شعاعش بیشتر میشه قوی‌تر میشه. مثل حلقه‌های هم‌مرکز بر سطح آبِ راکدی که یک قطره آرامشش رو بهم زده. انگارانگشت‌های دست رو غنچه کنی روی زانو و آروم بازشون کنی و انگشت‌های باز شده زانو کم بیارن و در هوای اطراف زانو معلق بمونن، از حوالی ناف شروع میشه و کمی‌ش بعدِ پهلوها در هوا غوطه‌ور میشه و باقی‌ش، راه می‌گیرن به سینه و بعد به گلو. مثل زلزله که تا پنج ریشترش رو تاب بیاری اما فرق بین پنج و هفت، فرق بین یک و سه نیست، دو ریشترش با دو ریشتر برابر نیست و به گلو که می‌رسه، انگار هفتش شده باشه نه و پاپانی در کار نیست.سینه‌ت این موج رو به سلامت رد کنه موج بعدی از ناف رسیده. این اضطراب لعنتی. این لحظه‌هایی که نمی‌دونی یک لحظه بعد چی قراره پیش بیاد.

 

 

 

 

شما خونه‌تون ماهی دارید؟

پرسیده بودم چشم‌هام رو که باز کردم دماغم رو کشیدی یا دماغم رو که کشیدی چشم‌هام رو باز کردم؟ جوری هم‌زمان بود که منطقی به نظر نمی‌رسید. چشم‌هام که باز شده بودن دماغم هم کشیده شده بود. یعنی کمین کرده بود چشم باز کنم؟ اون‌هم پنج صبح؟ 

گفته بود دستش رو آورده جلو که دماغم رو بکشه که همون لحظه چشمم رو باز کردم. هنوز هم منطقی به نظر نمی‌رسه و حتی این هم منطقی نیست که دنبال منطق می‌گردم برای از اعتبار انداختن لذت لحظه‌ای که دوست دارم مدام به یادش بیارم.

 

جز وقت‌هایی که غم به ناگاه و بی‌خبرمی‌زنه به جونم و اشک‌هام پیش از اینکه فرصت کنم خودم رو جمع و جور کنم سر می‌خورند روی گونه‌ام، غم رو انکار می‌کنم. از تصویر درهم‌شکستگی خودم بیزارم. یکبار برای نسیم گفتم که مامان چطور مرد، نشستم و تعریف کردم بی هیچ حسی تو صورتم که بازتاب اونچه باشه که در درونم می‌جوشید. جوری گفتم که انگار اخبارگویی جملات رو از روی مانیتوری بخونه که روبروشه و در تصویری نیست که ما می‌بینیم. انگار نه انگار که سرِ من اومده باشه. انگار نه انگار که دختری که برای تنها بار در زندگی کنترل از دست داده بود و حمله کرده بود به آدم‌ها که جیغ نکشن، که مادرش جون به سر نشه و تمام وقتِ تقلا برای ساکت کردن اونها لب‌هاش رو گاز گرفته بود که صداش درنیاد و به نجوا التماس کرده بود که سکوت کنند، من بودم. انگار نه انگار که من بودم اون دختری که مادرش وقت مرگ روبرگردوند ونگاهش نکرد. من خون‌سرد گفتم و نسیم تا صبح گریه کرد. من از تصویر غمگینم بیزارم. انقدر منزجرم که بیرونش کردم از زندگی، از جایی به بعد حتی پایِ غم این و آن هم ‌ننشستم. یکباربه تازگی نشستم پایِ حرفِ دوستم و از بیماری‌اش گفت، دوستم از درد می‌گفت و من به خودم می‌گفتم که باید ناراحت باشم اما نبودم، دردش همانقدر ناراحتم می‌کرد که ناراحت بودم از سرد شدن چای‌ام حین از درد گفتن‌اش و چه پنهان از کسی که در دلم کمی شاد هم بودم که زورم به غم رسیده. که پوزه غم رو به خاک مالیدم. که حتی عصرهای جمعه هم دلم نمی‌گیره. اما به این سادگی نیست. خاطرات تلخ همیشه در کمین‌ان، ساکت و آروم گوشه ای از وجود آدم نشستن و فراموشی درکار نیست. یک عکس از آدمی که نمی‌شناسی، به سادگی تو رو به تمسخر می‌گیره که تو بودی؟ تو بودی که غمگین نمی‌شدی؟ تو بودی که یادت برده بودی؟ به شهرزاد فکر می‌کنم و به همه عکس‌های خندونی که دیده بودم. که اینکه چند بار لابه لای این خنده‌ها گریه اومده بوده و هق‌هق شده بوده. که چقدر پشتِ اون امیدش ناامیدی بوده، چقدر از امیدش به زندگی خوندیم و چقدر ناامیدی‌هاش رو نگذاشت که ببینیم. که شاید مثل من از تصویر ناامیدش بیزار بوده و حالا کجاست؟ به کجا می‌برد این امید ما را؟ شهرزاد حالا همونجاست.

روحش شاد

شنیده بودم که امید به بهبودی، نقش مهم و موثری در درمان سرطان داره. اینکه این حرف چقدر علمیه از دانش من خارجه اما اینکه چقدر عملیه رو به چشم دیدم. مادر من سال‌ها با سرطان درگیر بود. ازپستان شروع شده بود و متاستاز داده بود به ریه و استخوان. هم‌زمان با مامان، دختر دایی بابا هم که ساکن اصفهان بود سرطان داشت. اکرم از مامان جوون‌تر بود و امیوار تر.مامان صبح به صبح زنگ می‌زد به اکرم و حالشون رو با هم چک می‌کردند، انگار حالشون به هم بسته باشه، یکی که خوب بود دیگری امیدوار می‌شد. حال اکرم که خراب شد، به مامان گفتند بردنش خارج برای درمان. اکرم که مرد، گفتند درمانش طول کشیده و مامان رو دست‌به سر کردن تا اون روز که زندایی آمد عیادت مامان و به بابا تسلیت گفت و مامان فهمید. خبر مرگ اکرم انداختش، امیدی که سرپا نگ‌اش داشته بود با مرگ اکرم ناامید شده بود. او دوام نیاورده بود و مادرم انگار که مرگ خودش رو دیده باشد . مامان که بود، گاهی از خاله برام تعریف می‌کرد که از سرطان مرده بود. یک خاطره تلخِ تلخ داشت که نه با جزئیات، که کلیاتش یادمه. آریایی‌های پاک رسوم مزخرف کم ندارند، اما یکی از مزخرف‌ترین‌ها دروغ سیزده است. رسمی که دروغ‌گویی رو با شور و شعف همراه می‌کنه و چی از این بدتر؟ که آدم‌ها به تکاپو بی‌افتند برایِ سرهم کردن دروغ بهتر و قابل باورتر و گویا قبل از انقلاب، تلویزیون هم در این بازی مسخره شرکت می‌کرده. دروغی می‌ساختن و در برنامه‌ای جورِ قابلِ باوری به خورد مردم می‌دادند. یک‌سال گفته بودن که دارویِ درمانِ سرطان کشف شده و دیگر هیچ بیماری از سرطان نخواهد مرد. حتما شده، حتما شده در شرایط بدبختی باشید و وقتی که کامل مستاصل‌اید یک‌هو یک روزنه امیدی پیدا شود. انگار آدم دوباره زنده میشه. انگار تمام نشدنی‌ها در کسری از ثانیه شد میشه و تمام ناامیدی‌های قبل طوری رنگ می‌بازن انگار که اصلا وجود نداشتن. اما اگر این امید نا امید بشه آدم برنمی‌گرده به نقطه قبل از امید، نمی‌رسه به همون درجه از ناامیدی که بود. آدم یکهو تبر می‌خوره، پودر می‌شه، نابود می‌شه و خاله من شده بود. شب که گفته بودن درمان سرطان دروغ سیزده بوده خاله از هم پاشیده بود و هیچ دیگه سرهم نشده بود.

حالا شهرزاد مرده، دختری که یک‌سال و سه ماه ما، و پابه پای ما بیماران سرطانی روند بیماریش رو نظاره کرده بودن مرده. دختری که همه بیمارها خودشون رو باش مقایسه می‌کردن و از انرژی‌اش انرژی می‌گرفتن و با امیدش امیدوار می‌شدن، حالا مرده. حالا ما غم داریم و بیمارها ناامیدن. روحش شاد اما کاش نبود. کاش نجنگیده بود، کاش امید نداده بود، کاش دیگه هیچ‌کس اینکار رو نکنه. روحش شاد.

هم‌دیگر را نخورید

هفت آسمان را درنوردیده بودیم و از هفت دریا بگذشته بودیم و شب همه کنار هم خوابیده بودیم و صبح، هرکس به کارِ خودش بود. یکی پایِ فیس‌بوک، یکی سر در موبایل، یکی خواب و هر کس به کاری و کاویان به من گفت: از همه جایِ رفاقت، این قسمت‌ش رو بیشتر دوست داره. که همه هستیم و برایِ هر کدام انگار کسی نیست. همه هستیم و هیچ حضوری خلوت کسی رو برهم نزده.

هیچ‌جا از استاد ننوشتم. استاد،هیچ جا نیست جز در عکسی که یک کپه آدم سه چهارم عکس رو گرفتند و همه به هم وصلند و یک چهارم عکس، استاد دست انداخته دورِ کمرم و منو کشیده تو بغلش. عکسی که مشتیه نمونه خروارِ دوستی‌مون. تنها یادگارِ قابلِ لمس از آدمی‌ که دنیایِ من رو نمی‌پسندید و اصولا دنیایِ طرفِ مقابل براش مفهومی درک نشده بود. می‌خواست تمام دنیایِ من باشه. استاد یک شبِ تابستون از تویِ همه سیم‌هایی که به مدد تکنولوژی دیگه وجود نداشتند گذشت و برام نوشت که اسم‌م رو گذاشته شعبده باز و منتظر نشسته که از کلاهم خرگوش در بیارم و خودش نشست تویِ گیشه بلیط. اول به شلوار آویزون‌ها، بعد به بددهن‌ها، سپس به مجرد‌ها بلیط نفروخت و بعد مردها و آخری‌ها حتی به زن‌ها. من خرگوش در آوردم و تنها نشست تشویقم کرد و یک روز گفت: از بیرون اومدی دست‌هات رو شستی؟ فکر کردم بعد هم خواهد گفت باید پایِ چپ واردِ خلا بشی. جوری محقِ من شده بود انگار بدن‌ش باشم. استاد تمام شد. اثرش اما نه. اثرش انقدر موند که وقتی خرس خواست براش چای ببرم فقط بروبر نگاهش کردم. قبل از استاد «فقط» دلم می‌خواست یکی باشه اما بعدِ استاد، دونستم که دلم می‌خواد یکی «فقط» باشه. حالا شما می‌گید اینها هر دو یک‌چیزن اما من می‌گم نیستن. «فقط یکی باشه» یعنی باشه به هر قیمتی و هر جور حکم‌رانی و هر خطی که به دورم بکشه هم قبول. اما «یکی باشه فقط» یعنی باشه و انگار نباشه، بلد باشه با حضورش خلوتم رو به هم نزنه، مثل سوپِ گرمی که ظهرِ سردِ زمستون رویِ گازه. بویِ گرمش خونه رو پر کرده اما داد نمی‌زنه بیا منو بخور، بیا منو بخور

فعلا، من همه دنیا را در پیراهن روشن تو خلاصه می‌کنم

وارد اتاق شد و به چندجا سرک کشید.یک نگاه انداخت به روی میز، رفت سراغ کمد، خودش رو تو آینه نگاه کرد و نشت رو به در، و نگاه من همه جا به دنبالش. به جوری‌که دست‌هاش چیزی رو گذاشتند روی میز، به جوری‌که قدم برداشت انگار منت گذاشته باشه سرِ زمین، به گردنی که این‌روزها بیشترین چیزی بود که دوستش داشتم . نشت پشت به من، رو به در. از پشت به‌ش نزدیک نشدم، دست‌هام رو دورِ گردنش حلقه نکردم، دست‌هایِ حلقه شده‌ام دورِ گردنش رو لفت ندادم، گونه‌اش رو نبوسیدم. نشسته بود رو به در و در طرفی باز می‌شد که من نبودم. طرفی بود که اگر واردش می‌شدم، روبه‌روش بودم، می‌شدم حضوری‌که آرامشش رو به هم می‌زنه.می‌شدم همون که هستم.

جایِ نقطه‌های من علامت سوال نگذارید. سوال یعنی انتظارِ جواب

این تارهای ضخیم رو کجایِ زندگی پیچیدم دورِ دست و بالم. کجایِ این پیله درِ پروانه شدن رو گذاشتم. اولین بار کِی باورم شد همون بهتر که اومدن‌ش رو نگم که رفتن‌ش رو هم نفهمن. کجا فرو رفتم تو این خلوت ودر سایه عاشق شدم و در خلوت دوست داشته شدم و عکسِ دونفره کم اومد تو زندگیم. کجا رسیدم به این که دردِ تنهایی رو تنها تحمل کردن راحت‌تره. که رفتن‌ها نه غمگین، که تحقیرم می‌کنن و کجا ترسِ این حقارت از ته رابطه‌هام رسید به سرشون، به همون سلام اول. چطو ذره ذره خم شدم که امروز این منم که پیشنهاد می‌دم با همیم اما تو با هر کس که خواستی و من با هر که خواستم و نمی‌شکنم. کجا زهرِ طعنه «پس چی شد اون همه عاشقی» ها زد به ریشه وصف‌العیش‌هام، کیا نشسته بودن دورم که خنده‌هایِ سرزده از خاطره شیرینِ شبِ پیشم رو خوردم و جایِ وصف بوسیدنش وصفِ تب رو کردم بهونه نبودنم. کجا خفه‌گی پیشه کردم. کجا دوزاری افتاد به اینکه آمد و شد نداریم عزیزِ من و هرچی هست آمد و رفته و بوق خورد. کجا این گوشی رو برداشتم. کجا من شدم و لاکم و مهمان که رسید، چراغ‌ها رو خاموش کردم

 

بچسبونیم و افتخار کنیم

به دیوار اشاره کرد و گفت: اون نقاشی کارِ خودمه. قابِ آینه هم. اونجا تو کمد، اون سفال‌ها رو هم خودم رنگ کردم و اون مجسمه هم ، اون هم کارِ منه.بعد یک بشقابِ شیشه‌ای داد دستم که زیرِ سطحِ شیشه‌ایش نقاشیِ کم‌رنگی از غاز و اردک بود کنار یک برکه. بشقاب تنها چیزی بود که از دیدِ من ذره‌ای هنر درش به خرج رفته بود. باقی شبیه کاردستی‌هایِ نُنُرِ یک دختربچه ده-دوازده ساله بودن. گفتم این قشنگه، خیلی وقت بود به نظرم رسیده بود باید یه چیزی بگم، تقریبا از همون اولی که شروع کرده بود به معرفی آثارش. نمی‌شد فقط بر و بر نگاه کنم، اما نه می‌تونستم خلافِ نظرم به‌به و چه‌چه کنم و نه می‌شد رک باشم و دربرابر آثارِ از دیدِ من بچه‌گانه‌ای که با افتخار بهم معرفی می‌شد موضع بگیرم. این شد که بشقاب رو که داد دستم خوشحال شدم که در نهایت کاری لایقِ کلمه» خوبه» داد دستم. گفتم: نقاشیِ زیرِ بشقاب قشنگه. آبرنگه نه؟ گفت: نه. برچسبه، خریدمش. گفتم بشقاب رو چطور درست کردی؟ گفت: اونم خریدم، بعد چسبوندمشون به هم. چندثانیه تو صورتش نگاه کردم.گفتم: خیلی تمیز چسبوندی. آفرین. به گمانم از تعریف‌ام خوشش اومد. تو چشم‌هاش دیدم که به خودش افتخارتر کرد.

برای فرار، دوتا پا کمه

بعضی‌ها وقتی قرمه‌سبزی دست می‌کنن براتون، فقط قرمه سبزی درست کردن. اما هستند آدم‌هایی که وقتی براتون قرمه‌سبزی درست می‌کنن، سبزیِ تازه از بازار خریدن، حسابی با مایع ضدعفونی کننده شستن، سبزی‌ها رو خرد کردن، با روغن فراوان سرخ کردن، پیازها رو پس از شستن و خرد کردن، سرخ کردن تا طلایی بشن و بعد، گوشت و ادویه رو با پیاز تفت دادن، لوبیا و آب و سبزی‌های سرخ شده رو ریختن روی گوشت و پیاز و زیرش رو کم کردن تا جا بی‌افته، و تعریفِ همه کارهایِ کرده و نکرده برایِ شما رو همراه با قرمه‌سبزی می‌چینن رویِ میز. آدم‌هایِ » ببین برات چه‌قدر کار کردم، حواست باشه باید تلافی کنی» آدم‌هایی که نه برایِ دلِ خودشون می‌کنن و نه برایِ دلِ شما. آدم‌هایِ بوقی برایِ دوغی. با این‌ها باید سرتون تو حساب و کتاب باشه. 

تو خودت شاه‌گل گل‌ها بودی، گلدونت شدم

عادت داشتم عاشق بشم، پس عاشق‌ش شدم. بارِ اولم نبود، بارِ آخرم هم نیست. مثلِ گیر کردنم به یک آهنگ و شنیدنِ هزارباره‌ش تا برسه به جایی که دیگه رویایِ جدیدی نیاره. که جایِ رویا بارِ خاطره برداره و جایِ صدای هر سازش، تصویرِ یک لحظهء گذشته و رفته بشینه. از روی عادت از عشق قبل فارغ شده بودم و از رویِ عادت، وقتِ عاشق‌ شدنم بود. اما نه اینکه طبقِ روال نشسته باشم سرِ گذر و چندنفر گذشته باشن و به یکی گفته باشم که هووووم، چه سری، چه دمی، عجب پایی، چه خوبی برایِ عاشقی کردن. نه. این‌بار کمین نکرده بودم به شکارش، که شکار شده بودم. افتاده بودم وسطِ توری که پهن نکرده بود. 

دوست داشتن، همیشه پلهء اضطراریِ زندگیم بود، همو‌قدر لازم، همون‌قدر بی مصرف، درِ حائل بین و من و این پله هیچ‌ باز نشد، هیچ نشد پا بزارم روش اما از دور که نگاه‌ش می‌کردم، بود. همونجا بود تا امن باشم. 

حالا فراری‌ام از دوست‌داشتنی که انتخابِ من نبود، که سرزده رسید و جا خوش کرد. حالا فرار هم که بکنم رویِ پله‌ام. حالا، نمک هم گندیده.

زمستون وقتِ رفتن نیست

چشم که باز کردم گرگ و میشِ صبح بود، زمان و مکان رو گم کرده بودم. چند ثانیه گذشته بود یا چند دقیقه تا بفهمم که صبحه، نه شب. و دیشب در تاریکی خوابیدم، نه امروز در روشنایی و همون چند ثانیه یا دقیقه کار خودش رو کرده بود، خیال کرده بودم غروب شده و چون هیچ چیز غمگین کننده‌تر از این نیست که در روشنایی بخوابی و در تاریکی بیدار شی، غمگین شده بودم. بالش رو فشار داده بودم روی سرم، به فرار از صدایِ سمج کلاغ .خستگیِ گریه دیشب هنوز توی تنم بود. فکر کرده بودم بیدار که شدم برم سراغِ گوگل و ببینم خستگیِ ناشی از گریه واقعا وجود داره یا توهمِ منه. مثلِ سردردِ هوایِ پاک برایِ منِ سیگاری و صدای کلاغ هم‌چنان میومد. اون شب هم که گفته بودم می‌رم و برنمی‌گردم، تا صبح  از پنجره‌ای که نبود، صدایِ کلاغ اومده بود. صدایِ کلاغ و صدایِ خزیدنِ دست‌هاش رویِ بدنی که بدن من نبود و از بالش هم دودی بلند نشده بود. صدا که قصد کنه به اومدن، بالش که هیچ از کنده هم دودی بلند نخواهد شد. صبح‌ش واقعا رفته بودم و برنگشته بودم تا دوسال بعد، که باز هم برنگشته بودم. همین چند شب پیش هم که پاهام رو از زیرِ پتویِ خودم بیرون  آورده بودم  و سر داده بودم زیرِ پتوش هم هنوز برنگشته بودم، پاهام برگشته بودن ، خودم اما نه.

امروز هم روزِ رفتن بود. بالش رو از روی گوشم برداشته بودم و گوشِ بعدی رو هم از رویِ تخت و گفته بودم: می‌شنوی؟ خرخر کرده بود. تکونش داده بودم و پرسیده بودم می‌شنوی؟ صدایِ کلاغه. صدایِ کلاغِ قبل که اومده بود، یکی رو گذاشتم و رفتم. بیدار شو وداع کن، پاشو می‌خوام برم، می‌خوام بذارمت و برم. پرسیده بود: ساعت چنده؟ چرا؟ گفته بودم: نزدیک شش، هرشب عرق می‌خوریم، گفته بودی می‌تونیم نخوریم اما نتونستیم، شدیم دائم‌الخمرِ صبح خمور، نشد که مست نباشیم ببینیم غیرِ مست هم دوستم داریم هم رو یا نه، پاشو صدایِ کلاغ میاد، دلم گرفته، پاشو بوسم کن، دارم میرم. باید از خونه‌ای که می‌شد توش این‌همه غمگین شد می‌رفتم. گفته بود: یک لیوان آب میدی؟ آب که آوردم بازخوابش برده بود. خزیده بودم زیرِ لحاف و بازوش رو بغل کرده بودم و خوابیده بودم. بیرون خیلی سرد بود. زمستون وقتِ رفتن نیست..

تف بهت زندگی

نوشتم:گفتم اتفاقات مهمِ سی‌سال زندگیم رو تو سی‌ثانیه بشمرم ببینم میشه؟ بعد شد.

امید نوشت: به اتفاق مهم نیست، قدر خاطره‌هات زندگی کردی. 

چهار یا پنج ساله بودم، رفتم خونه مادربزرگ و برای بار اول نغمه رو دیدم. دختر هم‌سن و سال من که معلول جسمی بود، همه عروسک‌ها و اسباب بازی‌هایِ من رو چیده بود کنار دیوار، به ترتیب قد، به تناسب رنگ، عروسک‌ها خوشحال‌تر بودن انگار، نغمه که رفت سعی کردم عروسک‌ها رو همونطور بچینم که چیده بود، نشد که نشد. یکجای چیدنم می‌لنگید. نغمه توانی داشت که من نداشتم.همان چهار یا پنج ساله بودم، مامان همیشه باظرفِ غذا دور خونه دنبالم می‌دوید، شام نخورده که می‌خوابیدم بیدارم می‌کرد و غذا رو سرِ حوصله قاشق قاشق به بهانه قطار و هواپیما و فرودگاه می‌گذاشت دهنم. یکبار گفت: شوهر هم که بکنی باید بیام غذا بذارم دهن‌ت. گفته بودم نمی‌خواد شوهرم بیدارم می‌کنه میذاره دهنم و مامان، از فرداش به هرکی رسید، خاله و عمه و دوست و همه و همه گفت که گفتم شوهرم بیدارم می‌کنه و می‌گذاره دهنم و همه ریسه رفتن و من نفهمیدم کجاش خنده داره تا چند سال پیش .یادم اومد و ریسه رفتم و گریه کردم که مامان نیست. شش ساله بودم، می‌رفتم کلاس ژیمیناستیک، مایوم سوراخ‌های ریز داشت که در حالت عادی معلوم نبودن اما کشیده که می‌شد، بدنم از زیرش پیدا می‌شد. الناز به مامان گفت: خاله سارا بالانس که می‌زنه، نازش پیدا میشه. مامان گفت: ناز دختر منو اگه نگاه کردن بهشون بگو باید پول بدن‌ها. و خندید و فرداش برام مایو تازه خرید. هفت ساله بودم، دوقلوها تازه به دنیا اومده بودن، دختر همسایه اصرار کرد که سحر رو بغل کنه و مامان سحر رو داد بغلش، سحر بالا آورد و دختر همسایه ولش کرد و سحر با مغز خورد زمین. مامان جیغ زد و رنگ‌ش پرید، دختر همسایه گفت نترس خاله، زیاد کثیف نشدم. هشت ساله بودم، دخترخاله آبله مرغون گرفت و مامان منو برد که آبله مرغون بگیرم. دخترخاله اومد با من بازی کنه و من فرار کردم و دوید دنبالم و من بیشتر فرار کردم و دخترخاله گریه کرد و من برای اولین بار دلم سوخت و فهمیدم سوختنِ دل چه احساسِ تلخیه.هنوز هم دلم می‌سوزه و سوختن، حسِ غالبمه. نه ساله بودم، تو کوچه گنجشک پیدا کردم و آوردم خونه، مامان تازه عمل کرده بود، یک سینه‌اش رو برداشته بودن و به قولِ خودش پیشی برده بود، گنجشک رفت زیر کمد، مامان سرِ کمد بزرگ رو گرفت و بالا برد و من رفتم زیر کمد که گنجشک رو بیارم. گنجشک رفته بود زیرِ پایه و دستم نمی‌رسید، مامان گریه می‌کرد و می‌گفت ولش کن بیا بیرون، بخیه‌هام پاره شد و من می‌گفتم یکم دیگه نگه دار، ول کنی له میشه و آخرش گنجشک رو آوردم بیرون و مامان نشست روی زمین و گریه کرد. گنجشک فرداش مرد و مامان گفت خوب بود برای یک‌روز جوجه می‌مردم؟ شانزده ساله بودم، یک شب جمع شده بودیم کنارایوون مادربزرگ، مامان، مو و مژه و ابرو و یک سینه و جون نداشت، دوقلوها پیرهن قرمز چین‌چین پوشیده بودند، عزت صادات می‌زد روی قابلمه، دوقلوها قر می‌دادند و مامان می‌خندید که یهو غم ریخت توی چشم‌اش. نگاه‌ام به چشم‌هاش بود، نفس‌ام برید،اشک‌هاش که سرازیر شدن نفسم بالا اومد. عزت صادات دیگه نزد. زمین ایستاد و به جایش غم چرخید و چرخید. بعد از اون شب مامان دیگه من و دوقلوها رو نشناخت، همه رو می‌شناخت، ما رو نه. دوقلوها رو بردن خونه عمه‌ام و من موندم. حرف می‌زدم جواب نمی‌داد، دستش رو می‌گرفتم سرش رو برمی‌گردوند، می‌دونست تموم شده، می‌خواست قبل از مرگش مرده باشه، که فکر کنم برای .مادری که اونجا خوابیده، من مرده‌م. می‌خواست دل بکنم. همان شانزده ساله بودم، یک روز صبح بیدارم کردن گفتن برو پایین پیش مامانت، گفتم یکم دیگه بخوابم، چطور گفته بودم یکم دیگه بخوابم؟ هنوز خودِ اون صبح‌ام رو نمی‌فهمم. رفتم پایین، همه بودن، نشستم کنارش و دستش رو گرفتم، نگاهم نکرد، ماسک اکسیژن رو از روی صورتش برداشت و سرش رو گذاشت رو پای بابام، دست بابا رو گرفت و چشماش رو بست، چشم‌هاش مردن، دستش افتاد، پاها اما هنوز تکون می‌خوردن. مادر بزرگم جیغ کشید و من بهش  حمله کردم ، شنیده بودم اگر بالای سرش جیغ بزنن جون به سر می‌شه، مادربزرگ جیغ می‌زد، همه جیغ می‌زدن، من التماس می‌کردم، برگشتم بالای سرش، تموم کرده بود و می‌دونستم تا ته زندگیم، حسرت هیچ چیز به اندازه نگاهی که نکرد آزارم نخواهد داد. همون شانزده سالم بود که مادر شدم، تو یک لحظه مادر شدم بی‌که زاییده باشم. رفتیم خونه عمه و به دوقلوها  گفتیم مامان رفت. سپیده فقط نگاه کرد، بچه هفت ساله درکی از مرگ نداشت، فقط نگاه کرد و سحر، یک گوله اشک از یک چشمش چکید، یک گوله اشک برای مامانی که رفته بود.

خاطرات بعدیم بهتر از قبلی‌ها نیستن، طاقت بیشترنوشتن ندارم. طاقتِ زندگی کردن ندارم. کاش می‌شد خاطره‌هام هم مثل اتفاق‌هام تو سی‌ثانیه خلاصه می‌شدن. من چقدر زندگی کردم. چقدر زندگی کردم

پریدن یادمون رفت

اوایل فیلمِ مسابقه بزرگ، وقتی به قدیمی‌ترین و محبوب‌ترین بازیکن تیمِ هاکی می‌گن که قرار نیست دیگه تویِ تیم باشه میگه: من هنوز هم می‌تونم بازی کنم. و اونا می‌پرسن: آخرین باری که گل زدی کی بود؟

آخرین بار که گل زدم کی بود؟ نوشته بودم تجربه نکردن رو باید موکول کرد به دهه پنجم زندگی، وقتی که آدم توانی برای از نو به فاک رفتن نداره. دو سال پیش نوشته بودم اما حالا، در آستانه سی‌سالگی، نشستم و سی سال زندگیم رو خلاصه کردم در سی ثانیه و شد. آخرین بار کی گل زده بودم؟ اصلا گلی درکار بود؟  چند سال شده که «هیچ»، تنها جوابم بوده به سوالِ «چه خبر»؟ هیچ. و واقعا هیچ.

تمامِ تجربه‌ها به هیچ و من، دیگه توانِ از نو به فاک رفتن ندارم. برایِ این گُه، دست و پا نمی‌زنم. همینجا خواهم نشست. شما بازی کنید، من دست می‌زنم.

چنین‌که در سرِ من می‌روی و می‌آیی

یک‌جای شب، دراز که کشیده بودم روی نیمکت، شاخه‌ها بالای سرم چرخیده بودن. چرخ که نه، انگار سرِ یک پاندول برعکس باشن. رفته بودن و برگشته بودن و مدام از سرعتشون کم شده بود تا ایستاده بودن. درخت‌ها که نه، سرگیجه مستی من بود که ایستاده بود و من افقی، تمام‌ام در سرمای نیمه شب آبان جز یک دستم که روی آتش منقل این‌ور اون‌ور می‌شد از خودم پرسیده بودم: چه خبرم شد؟ این همه جسارت از کجا؟

جسارت کرده بودم، برای اولین بار در زندگی پیش‌قدم شده بودم، شروع کرده بودم، بی هیچ پیش‌زمینه‌ای، بی‌که به خودم بگم بعدش چی، بوسیده بودم‌ش. بعدتر بارها و بارها دوره کرده بودم واقعه رو و بعدش، هیچ چیز نبود.  خاطره به بوسه می‌رسید و برمی‌گشت به قبل بوسه و از نو شروع می‌شد و بعدِ بوسه تمام می‌شد. کم‌کم همون بوسه هم از خاطره حذف شد. خاطره رو دست‌کاری کرده بودم. خاطره می‌خواست فقط سرش تویِ آغوشِ من باشه و بوی موهاش زیرِ دماغم. نه چیزی بیشتر و همین‌ش هم ترسونده بودم. ترسیده بودم از این مهرِ عجیبش که نفهمیده بودم کجا به دلم افتاده بود، از این همه خواستن. ترسیده بودم از اینکه هیچ ازش نمی‌دونستم و هیچ از من نمی‌دونست و بلیطِ فرصتِ این فهمیدن‌ها رو با اون بوسه سوزونده بودم. من که می‌خواستم رفیق باشم شده بودم غاصب و پاک کردن تصویرِ تعرضم در توانم نبود.  فاصله گرفته بود، فاصله گرفته بودم. نبسته بود به من و نبریده بودم. نبریدم. واقعه رو گذاشتم تو گنجه و درش رو بستم اما هنوزوصلم. از جایی به جز بو و بوسه وصلم.  

برای من یکی، شما تصمیم بگیرین

دیروز من و مدیر، وسط شرکت هم را پاره کردیم. من جیغ زدم و مدیر داد، من گریه کردم مدیر یک نیم‌چه سکته. کیفم رو برداشتم که برم، گفت اگر رفتی برنگرد، گفتم نمی‌گردم. بعد دوباره داد زد و من دوباره جیغ زدم و گفت حالا یا برو بیرون یا برگرد بشین پشت میزت. اون لحظه من نبودم که تصمیم گرفتم، پاهام بودن، بی‌که نظر من به تخم‌شون باشه.برگشتم ونشستم پشت میزم. وقت رفتن مدیر بغلم کرد، گفت تو عین منی، گفتم شما بدتر از منی، گفت من چی‌ام؟ گفتم هر چیزی که منم شما بدتری. گفت بوس؟ گفتم من بوس کنم یا شما؟ گفت من.روبوسی کردیم و تموم شد.

باید اختیار تصمیم‌گیری رو، به کل بدم دست پاها، یا هر کدوم دیگه از اعضا حتی اسمش رو نبرها. که اگر به خودم بود، الان باید می‌گشتم دنبال کار.. 

دنبال‌کردن

هر نوشتهٔ تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.

به 90 مشترک دیگر بپیوندید