توصیف من از آدم

منشی  داره میگه دو سال براش وقت گذاشته،من فکر میکنم مچل شدن را سالها پیش ترک کردم. منشی میگه نمی تونه دل بکنه ، من به خودم میگم خوبه که من میتونم. میگه پسره دو زار هم ریخت و قیافه نداره و من فکر میکنم چرا؟ منشی که لونده.میگه دلش میگیره از اینکه هم سن و سالهاش شوهر دارن و بچه ، بغضش می ترکه. با خودم میگم منشی ده سال از من بزرگتره ،چس ناله های شوهر نکردنم باشه واسه ده سال دیگه.

خود شناسیم که تموم میشه ،به منشی میگم  سخت میگیری دختر و با خودم فکر میکنم این تمام اون چیزیه که باید میگفتم.

روایت است تیر خارج نشد مگر در هنگام بازی سیتی ویل

-بدیش اینه که میدونی اونا هم یاد گرفتن.

:کیبوردم لیبل فارسی نداشت.

پ.ن:این پست به هیچ عنوان شرح حال نیست.

و در نهایت ، هر دو به فا.ک  میرن.

آرامش  همیشه تو بودن نیست. تو رفتنه گاهی.

: تو به چی فکر میکنی؟

: به اینکه میشه من یه سوالی بپرسم ، تو نرینی توش؟

دست به دست کنید بلکه پیدا شه.

باور کن عزیزم. منم یه ماه پیش مثل تو بودم.

: واقعا؟ بچه ات رو چجوری انداختی؟

: آخرین بار پارسال بود عزیزم. اون موقع دختر نبودم.

سپیده و سحر از وسطای کوچه نمایان شدن که وحشت زده در حال دویدن بودن ،جرقه هایی از امید در دل من روشن شده بود که یکهو همسایه در رو باز کرد. وسط راه پله،لخت، سی دی رو گرفتم جلوم گفتم سلام.
یک نگاه به من کرد. یک نگاه به سی دی گفت سلام.در و بست رفت تو .